باز‌بین

پرده ای دیگر از ، ‫نگرشی به گوشه های دیگر

فارسی تکمیلی 3

فارسی تکمیلی 3

نوشتار فارسی

..

ما خواندن و نوشتن فارسی را از بچگی در مدرسه یاد گرفتیم

و برایمان عادت شده است که کلمات را آنگونه که مطابق و مناسب

جمله است بخوانیم و زیاد هم خواندن برایمان سخت نیست.

ولی بچه های ما در خارج از کشور بعد از یاد گرفتن نوشتار زبان

کشور مهمان ، از حدود ده سالگی شروع به یاد گرفتن نوشتار

فارسی می کنند ، و با وجودی که فارسی صحبت می کنند ،

ولی موقع نوشتن فارسی و یا خواندن آن می گویند : 

چرا باید اینجوری بخوانم ، چرا باید اینجوری بنویسم؟    

تازه آنوقت متوجه می شویم ، مشکل نوشتن و خواندن

برای ما حل شده چون ما به تصویر خوانی عادت کرده ایم و

آنچه می خوانیم بصورت حافظه ای است ، و از مکان لغت 

و جای آن در هماهنگی با لغات دیگر است که معنی برای 

کلمه معلوم میشود و خواندن را برای ما آسان می کند .

اما فرزندان ما و تازه آموخته های نوشتار فارسی ،

می خواهند آنچه را که می گویند بنویسند و یا آنچه را 

میخوانند بر اساس آن چیزی باشد که نوشته شده است.

اَلف در : اسب _ اسیر ، بصورت اَ

اَلف در : اتاق _ اتوبوس ، بصورت اُ

اَلف در : استفاده _ اداره ، بصورت اِ

خوانده می شود ،

اما در هر سه حالت بصورت ساده « ا »  نوشته می شود ولی ما

بصورت تصویری یاد گرفته ایم که به سه صدای مختلف آنرا بخوانیم.

یک کُرُواتی که علاقه مند به یاد گرفتن زبان فارسی بود و همسر 

ایرانی دارد ، می گفت: فرانسوی ها برای یک لغت چند حرف اضافه 

هم می نویسند اما آن حرف ها را نمی خوانند و تلفظ نمی کنند .

ایرانی ها برای یک لغت چند تا حرف کم تر می نویسند 

اما آنرا تلفظ می کنند بدون اینکه حرفی برای آن صدا 

نوشته شده باشد ، چطور و از کجا و چه جوری ؟ 

.

برای زبان فارسی باید نوشتار را تکمیل کرد تا از روی حروف 

بشود نوشته را درست خواند بدون آنکه از حافظه کمک گرفت 

تا با در نظر گرفتن جای کلمه ، تلفظ صحیح آن را به یاد آورد . 

یعنی خواندن کلمات ، تصویر خوانی نباشد و یا اینکه مجبور باشیم 

به متن موضوع یا جمله نگاه کنیم تا آن لغت را درست بخوانیم .

.

حروف اضافه و شکل جدید هم به حروف فارسی اضافه نمی کنیم .

همان حروفی که داریم کافی است .

یک حرف را فقط " یک صدائی " تلفظ می کنیم . 

« یک حرف یک صدا »

و چند صدا ، برای یک حرف بکار نمی بریم .

مثلا : 

- الف بی کلاه « ا » در همه جا فقط صدای « اَ » می دهد : اسب .

-          الف با کلاه « آ » در همه جا فقط صدای « آ » می دهد آبی.

-          « و » در همه جا فقط صدای « اُ » می دهد : ( من ، تو ) .

-          « وو » در همه جا فقط صدای « وو » می دهد : 

           ( زور ، دور ) زوور ، دوور .

-          « وْ » (و نقطه دار) در همه جا فقط صدای « و » می دهد :

           (وقت ) وْ اقت .

-         

با استفاده از این چند حرف موجود در نوشتار فارسی برای صداها ،

نوشتن منظور آسان تر می شود . خواننده با کمی آشنائی به 

زبان فارسی به آسانی و راحتی می تواند فارسی را درست بخواند

و بدون آشنائی ِ زیاد و تسلط کامل ِ قبلی به زبان فارسی 

و اطلاع از اینکه این کلمه در این جمله

سَبَب خوانده می شود و نه سِبَب ، و نه سُبَب ، 

کلمه را درست بیان می کند .

.

وقتی نوشتن و خواندن کامل باشد ، آنچه گفته می شود 

درست نوشته می شود. پس آنچه نوشته شده هم به 

درستی خوانده می شود ، و می تواند در یاد گیری 

و آموزش ِ زبان فارسی هم کمک خوبی باشد.

..

سوز

۰۴ فروردین ۱۳۸۹ - 24.03.2010 

نویسنده : س. و. ز : ۱۱:٥۳ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱٦ فروردین ۱۳۸٩
Comments نظرات () لینک دائم